Welcome To My Little & Faked World

Zorlanmadan girdiğin bi kalbe acı çektirerek çıktığın zaman, Alınan Nefese son verir gibi umursamadığın an, Ve gün gelir sevdiğin zaman, sende anlarsın..!
Bir müziğin bile ne manâlara geldiğini, Bir resmin ne kadar duygu barındırdığını, Bir gözün nekadar yaşarabileceğini, Azda olsa sevince, belki anlarsın...!
Bir bedene iki kalp sığdırmayı, İki kalbi tek bir satıra yazmayı, Seven kalbi bide sevdirmeyi, Kalbine kriz aşkla indiği an, nihayetinde anlarsın...!
Kalabalıkta bile yalnız yürümeyi, Işık altında kararmayı
Ve bir resme acı içince bakmayı, Umudum yok ama, umarım anlarsın...!

Mutlu Muyum Ki, Onu Düşünüyorum Bu Gece Karanlığında… Diyorum Tamamen Mutluluk Hangi İnsana Nasip Olmuş, Öyleyim Diyende Yalan Söyler Dışa Karşı Palyaçoculuk Oynarlar… Kimsesiz, Çaresiz Ve Mutsuz… Hayat Yalnız Yaşanmaz, Yaslanacak Bir Ömür Tutacak Bir Dal Arar İnsan… Tuttuğunda Bırakmaz… Aslında İnsan Kendi Mutsuzluğunu Kendi Oluşturur… Elindeki İle Yetinmeyen Kişi Elindekinin Değerini Bilmeyen Kişi, Şükretmeyi Bilmeyen Kişi Acınacak Hale Gelir Sonunda, Mutsuzluk Bile Zümrüt-ü Anka Değerinde Kalır Aranır Olur… İnsan Ne Yaparsa Kendi Eliyle, Diliyle, Beyniyle Yapar... Kader Vardır... Ama Onu Sende Yönlendirirsin... Bir Şey Olunca Alın Yazısı Diyemezsin... O Yazıyı Sen Şekillendirirsin... Bazen Perilere İnanırım, Gökyüzüne Bakarım Çıkmaları Ümidiyle Ve Derim İçimden Haykırarak “Bu Taraflara Da Gelseniz De Biraz Mutluluk Dağıtsanız” Bizlere, Onlara, Şunlara Ve Bana… Rüyaya Dalmakta Olduğumu Gerçekliğimle Yüzleşince Anlarım Ve İrkilirim… Gerçeklerim... Hislerim, Düşüncelerim İçimde Ki Pesimist Canavar... Mutsuzluğumun İçinde Mutlu Ediyorlar Beni... Evet, Çok Tezat Farkındayım Ama Mutsuzluk, Karamsarlık Bana Mutluluk Veriyor… Tuhafım Demiş Miydim Ben!!!

Sevgi, Ne Güzel Bir Sözcük… Deriz:” Yaratılanı Severiz Yaradan’dan Ötürü”… Sevgi’yi Yaratan Zaten O’dur… “Kim Severse Allah'a Yaklaşır; Allah Da Ona Yaklaşır Çünkü O Sevgiyi Yaratandır” Demiş Tolstoy Ve Sözüme, Bana Ve Tüm Sevenlere Tercüman Olmuş… Sıkıntılı Nokta Burası Değil Zaten… Artık Kimse Yaratılandan Ötürü Sevmiyor Birbirini… Şekillere Takılıyor, Maddiye Takılıyor Maneviyi Unutuyor… “Seni Sen Diye Sevdim” Diyebilecek Kaç Kişi Kaldı Acaba… Bende Vardım Bunların Arasında Ama En Son Ruh Göçünde Terk Etti Buraları Ve Beni… Kelimelerim Tükendiği Gibi İçimde Ki Sevgide Tükendi Ne Yazık Ki… Nefret Ede Ede Kendimden, Bir Hal Çaresi De Kalmadı Artık Nefsimin... Erittim İyice Aşk Şerbetini, Kapıldım Artık, Kendime Çektim Zevk Şehvetini... Yalnızlığıma Gömüldüm Bu Sıralar Ve İçimde Ki Sevgiyi Terk Ettim… Zemzemle Yıkansam Da, Arşı Ala'ya Yükselsem De Ve Bir Melek Gibi Hissetsem De Çare Bulamıyorum Derdime Ve Sevgisizliğe… Histe Kaldı O Gece İle Azaldı Neşriyatlar... Ben Acizim Farkına Vardım... Çok Kolay Kandırılıyorum Şeytan Tarafından... Evet Aciz’im, Aciz...

Hissetmemenin Ne Kadar Kötü Bir Şey Olduğunu Bilmeyen İçin Çok Kolay Gelir Kirli, Amaçsız, Duygusuz Ve Aşksız Kalmak… Neyse Kirli Kalsın Bu Durum Daha İyi… Kararsızım Aslında Hissetmek Mi Yok Olmak Mı?.. İki Seçenekte Benim İçin Uçurum, İki Arada Bir Derede Yol Alırken Kararsızlık Tabasına Katıldım Anlamadan… Kararsızlık İnsanı Uçuruma Götürür, Bunu Bile Bile Uçuruma Sürükleniyorum... Ben Senin Katilin Olamam Dedim, Bırak Peşimi Desem De Ayrılmıyor Bu His Peşimden…

Sınav Sonucunu Bekleyen Öğrenci Gibiyim... Sonuç Ne Olursa Olsun Kalmayacağımı Biliyorum... Her Sonuç Başarılıdır... Çünkü Sonlanmıştır...Başarısını Senin Bakış Açın Belirler... Adam Olmak İçin İlk Adımdır Da Bu Son… Kendin Çerçevelersin Bu Çizgiyi Ve Kendin Belirlersin… Adam Olmak İçin Bir Şey Olmak Gerekir, Bir Şey'ler Öğrenmen Gerekir... Boş Bir Adam Olmak Var, Her Şey'i Bilen Bir Adam Var... Buda Okumak İle Olunur... Her Şey'in Başı Okumak... Oku İle Başlar Dönemeç... İkra Yani...

Hiçlik İnsanın En Çok Zoruna Giden Şeydir… Umursanmamak, Sevilmemek Ve Ölüme Terk Edilmek Yaşarken… Ezilir, Büzülürsün Çevrendekilerin Seni Anlamasını Beklersin Ama Anlamazlar, Anlayamazlar… Hesap Vermekten, Soru Sorulmasından Bıktım… Yalnız Kalmaktan Boşa Ümitlenmekten Sıkıldım… Mutlu Muyum Diye Sorarsan Yazının Başında Ki Gibi: Hayır Değilim, Berbatım… Sevgi Var Mı Yüreğinde Peki: Var Ama Anlayan Yok, Değer Veren Yok… Hissedemiyorum Da Artık Aşk’ı, Umudu Ve Ruhu… Adamlık: Kâfi Değil, Adam Olamadık Ne Yazık Ki…


Bu Dünya Ne Garip… Dünyanın Bir Ucunda Biri Ölürken Diğer Ucunda Biri Doğuyor… Ben Burada Ölürken Kim Bilir Nerede Kim Yaşama Adım Atıyor… En İyisi Ben Kendimle Yetineyim… Aşk Bana Uzak, Sevgi Bana Yasak… Sagopa Kajmer’in Dediği Gibi “Kendime Sarılır Donarım” En İyisi Bu…

Canın sıkılmış oturuyorsun. Artık hiçbir şeyin haz vermediği bir durumda, kendinden geçmiş bunca olana bir meyil, bir neden uyduruyorsun… Kader demek geliyor içinden, sonra düşünüyorsun; Tanrı bu kadar acımasız olamaz, diyorsun. Kendine mal ediyorsun ki bu seferde vicdanının rahatlığı seni uyarıyor ; ‘senin ne günahın var ki’,diyorsun. Karşı taraf mı %100 kusurlu olan. Hayır. İlaha ki vardır madalyonunda görünmeyen bir yüzü. Ama karanlık yüzünü göremiyorsun o madalyonun. Soruların yanıtsız, olanlar dönüşsüz, süregelenler çaresiz yaşıyorsun nereye savrulduğunu bilmeden. Sonra kendini gene bir gönül işinde buluyorsun. Yalansız diyorsun, dürüst, aldatmacasız ve mutlu tebessümlerle irdeliyorsun hislerini O’na. Yıkıveriyorsun O‘nu anlamsız hayatına. İşte bu diyorsun, bana gaye olacak insan. Sonrası gene malum hüsran. Kurgusal yalanlarla bezenmiş yakın arkadaşlıklar katili oluyor sevginin. Profesyonellikten eser yok ya yalanlarda… Gene de yiyor yutuyorsun işte birer birer. Gözlere inanıyorsun hep. Yaşlı, rimelleri akmış bir çift göze. Sonra onlarda yalan çıkıyor sözlerin doğrultusunda. Nihayetinde anlıyorsun; Gözlerde sözler kadar yalancıymış bu hayatta. Hayat ve yalanlar derken fark ediyorsun hayatın anlamını. Meğer verdiğin şey kendinmişsin aşklarının karşılığında. Kaybettiğin şey kendinden bir parçaymış ve bir yerden sonra verecek bir şeyin olmadığında terk ediyormuş ya o aşklar seni. Tamahkârlığın ötesindeymiş insanoğlu istek konusunda. Hiç doymayan bir varlıkmış, anasından sütünü çiğ emen bu aşağılık yaradılış. Yunus Emre’yi yalanlıyorsun. Yaradan seviliyormuş da yaratılan o kadar güzel değil. Hani güzel sevilirmiş ya o bakımdan. Seviyorsun da ne oluyor. Karamsarlığın siyahlığında kaç gündüze ulaşabildin? Sayamayacak kadar çok mu? Yoksa saymaya gerek duyulmayacak kadar az mı? Neticede yaşıyorsun ecelin dayanana kadar kapına. Başka çaren yok, katlanıyorsun olanlara. Sırada kendine pay çıkarma kısmı var, öldürmezse güçlendirir diyorsun kendi kendine. En kötüye hazırlıyorsun kendini hep iyiyi düşünerek. Kendine metanet bahşediyorsun bu sayede. Sonra fark ediyorsun küçük şeylerin kıymetini ve mutluluğu. Yetinmeyi öğreniyorsun ağırdan, ağrılarla, bilakis yanında korkularda. Patlama yapamıyorsun duyguda. Yine, yeniden sevmek ağır geliyor, bu sefer ölümüm diyorsun da en güzel yanı oda öldürmüyor… Süründürüyor. Birçok vücuda dokunuyor, birçoğunu tadıyorsun, anlık zevklerde. Unutturuyorlar sana ebedi yalnızlığını. Özlemek koyuyorsun adını ya hoş sevgiden değil, alışagelmişlikten. Hiç bitmesin dediğin anların sonunda bir sonrakinin heyecanı doluyor hemen. Muhabbeti başlıyor bir anda. Sınırları zorluyorsun, şevkten ibaret hücrelerin sarhoşluğunu neye değişebiliriz ki. Elbette kardeş diyebildiğin birkaç yakın insana, değer veren, elinden tutan yegâne dostlara. Sonra onları da sen harcıyorsun amaçsızca. Pişmanların biçare olduğu bir zihinde lanet ediyorsun kendine. Nedir bu musibet anlam veremiyorsun. Ne geçmişe dönebiliyorsun hatalar için, ne durup telafisini yapabiliyorsun, nede sil baştan. Nafileliklerin arasında boğuluyorsun uykusuz gecelerde. Ve sonunda şişkin, yaşlı gözlerle bir bilgisayar başında sabahlıyorsun. Kafanı yağma edenleri yazıyor, çiziyorsun. Hani düşünerek bulamadıklarını belki yazarak daha iyi kavrarsın umudu ile deniyorsun da oda olmuyor… Hala Koskocaman Bir Sıfır Var… Koskoca Bir Beyhudelik… Ne hoş bir olgudur…